خداوند گفت: “زیبایی یک زن در چشمانش نهفته است زیرا چشم‌های او

دریچه روح اوست و در قلب او جایی که عشق او به دیگران در آن قرار

دارد.”

نگاه هایی از دید لیلی آرزوها

حسرت زندگی

تاحالا به خودت گفتی لذت بخش ترين چيزی كه تجربه كردی چيه؟

تاحالا شده بگی دليل اينكه اينهمه از "عشق" صحبت كردن چی میتونه باشه؟

هر انسانی شاید یکی از آرزوهاش  این باشه که مثل مجنون(قیس) فکر و زندگی کنه. یعنی بی نیاز از

همه چیز و همه کس(البته منظورم خدا نیست).

کسی که تو عشقش  خیلی از چیزایی رو داشت که ما حسرتش رو می خوریم. مثل پاکی صداقت زیبایی

احترام و از همه مهمتر وفاداری.

واقعا باید دنیا رو از دید مجنون و لیلی دید. که چقدر به هم  علاقه داشتن. حتما اون قضیه رو می دونی

که وقتی لیلی رو پیش پرویز بردن وقتی پادشاه بهش گفت بابا اینهمه لیلی لیلی می کردن تو بودی تو که

اصلا خوشگل نیستی؟ اونوقت لیلی جواب میده: خاموش تو مجنون نیستی.  چکسی دوست نداره معشوقی

مثل لیلی و عاشقی مثل مجنون داشته باشه؟! فکر می کنم هیچ کس.

اگه بخوای ميتونم تو اين راه كمكت كنم به عنوان كسي كه شايد تو همه ي زندگيش يه چيز رو خيلی خوب فهميده "كه زندگي بدون عشق يعني هيج"

شايد قبول كردنش باست  سخت يا خيلی سخت باشه ولي مطمئن هستم آخرش تو هم مثل بقيه نظرت عوض

میشه فقط يه شرط داره, كه تاحالا هر جور راجب زندگی و دنيا فكر مي كردیروبذاری يه گوشه وفعلا به

اين چیزی كه ميگم گوش بدی و فكر كنی...

تکیه کردم بر وفای او غلط کردم ، غلط

تکیه کردم بر وفای او غلط کردم ، غلط		باختم جان در هوای او غلط کردم، غلط
عمر کردم صرف او فعلی عبث کردم ، عبث		ساختم جان را فدای او غلط کردم ، غلط
دل به داغش مبتلا کردم خطا کردم ، خطا		سوختم خود را برای او غلط کردم ، غلط
اینکه دل بستم به مهر عارضش بد بود بد		جان که دادم در هوای او غلط کردم ، غلط
همچو وحشی رفت جانم درهوایش حیف ، حیف		خو گرفتم با جفای او غلط کردم ، غلط

ادامه مطلب

روم به جای دگر ، دل دهم به یار دگر

روم به جای دگر ، دل دهم به یار دگر		هوای یار دگر دارم و دیار دگر
به دیگری دهم این دل که خوار کرده‌ی تست		چرا که عاشق تو دارد اعتبار دگر
میان ما و تو ناز و نیاز بر طرف است		به خود تو نیز بده بعد از این قرار دگر
خبر دهید به صیاد ما که ما رفتیم		به فکر صید دگر باشد و شکار دگر
خموش وحشی از انکار عشق او کاین حرف		حکایتیست که گفتی هزار بار دگر

ادامه مطلب

یار دور افتاده مان حل مراد ما نکرد

یار دور افتاده مان حل مراد ما نکرد		مدتی رفتیم و او یک بار یاد ما نکرد
مجلس ما هر دم از یادش بهشتی دیگر است		گر چه هرگز یاد ما حوری نژاد ما نکرد
بر سر سد راه داد ما به گوش او رسید		یک ره آن بیداد گر گوشی به داد ما نکرد
دل به خاک رهگذارش عمرها پهلو نهاد		او گذاری بر دل خاکی نهاد ما نکرد
اعتماد ما یکی سد شد به وحشی زین غزل		کیست کو سد آفرین بر اعتقاد ما نکرد

ماه من گفتم که با من مهربان باشد ، نبود

ماه من گفتم که با من مهربان باشد ، نبود		مرهم جان من آزرده جان باشد ، نبود
از میان بی موجبی خنجر به خون من کشید		اینکه اندک گفتگویی در میان باشد ، نبود
بر دلم سد کوه غم از سرگرانیهای او		بود اما اینکه بر خاطر گران باشد ، نبود
خاطر هرکس از و می‌شد، به نوعی شادمان		شادمان گشتم که با من همچنان باشد ، نبود
وحشی از بی لطفی او سد شکایت داشتیم		پیش او گفتم که یارای زبان باشد، نبود

ادامه مطلب

از چه با من نشوی یار چه می‌پرهیزی		یار شو با من بیمار چه می‌پرهیزی
چیست مانع ز من زار چه می‌پرهیزی		بگشا لعل شکر بار چه می‌پرهیزی
حرف زن ای بت خونخوار چه می‌پرهیزی		نه حدیثی کنی اظهار چه می‌پرهیزی
که ترا گفت به ارباب وفا حرف مزن		چین بر ابرو زن و یک بار به ما حرف مزن

□

درد من کشته‌ی شمشیر بلا می‌داند		سوز من سوخته داغ جفا می‌داند
مسکنم ساکن صحرای فنا می‌داند		همه کس حال من بی سر و پا می‌داند
پاکبازم هم کس طور مرا می‌داند		عاشقی همچو منت نیست خدا می‌داند
چاره‌ی من کن و مگذار که بیچاره شوم		سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

□

از سر کوی تو با دیده تر خواهم رفت		چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت
تا نظر می‌کنی از پیش نظر خواهم رفت		گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت
نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت		نیست بازآمدنم باز اگر خواهم رفت
از جفای تو من زار چو رفتم ، رفتم		لطف کن لطف که این بار چو رفتم ، رفتم

□

چند در کوی تو با خاک برابر باشم		چند پا مال جفای تو ستمگر باشم
چند پیش تو ، به قدر از همه کمتر باشم		از تو چند ای بت بدکیش مکدر باشم
می‌روم تا به سجود بت دیگر باشم		باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم
خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی		طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کی

□

سبزه دامن نسرین ترا بنده شوم		ابتدای خط مشکین ترا بنده شوم
چین بر ابرو زدن و کین ترا بنده شوم		گره ابروی پرچین ترا بنده شوم
حرف ناگفتن و تمکین ترا بنده شوم		طرز محبوبی و آیین ترا بنده شوم
الله ، الله ، ز که این قاعده اندوخته‌ای		کیست استاد تو اینها ز که آموخته‌ای

ادامه مطلب

ادامه مطلب

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ		اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ
شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد		گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ
کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی		وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ
رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان		جان من اینهمه بی رحم چرایی، بازآ
وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی		گرچه مستوجب صد گونه جفایی، بازآ

چیزی بگو بگذار تا همصحبت باشم 

لختی حریف لحظه های غربتت باشم

ای سهمت از بار امانت هر چه سنگین تر

بگذار تا من هم شریک قسمتت باشم

تاب آوری تا آسمان روی دوشت را

من هم ستونی در کنار قامتت باشم

از گوشه ای راهی نشان من بده ، بگذر

تا رخنه ای در قلعه بند فترتت باشم

سنگی شوم در برکه ی آرام اندوهت

با شعله واری در خمود خلوتت باشم

زخم عمیق انزوایت دیر پاییده است

وقت است تا پایان فصل عزلتت باشم

صورتگر چشمان غمگین تو خواهم بود

بگذار همچون اینه در خدمتت باشم

در خوابی و هنگام را از دست خواهی داد

معشوق من ! بگذار زنگ ساعتت باشم

..............................................................................

  مرا فشار ...اش به فكر فرو برد  وفهميدم خواب شبانه نبوده ام بلكه ظهر خوابي مرا به غروب كشانده!

اينان  كه  تازه از خواب پريده اند  چگونه خواهند فهميد:

طلوع نزديك است؟

 

من نشانی از تو ندارم اما نشانی ام را برای تو می نویسم: درعصرهای

انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار! خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه

پس کوچه های تنهایی شو! کلبه ی غریبی ام را پیدا کن، کناربیدمجنون

خزان زده و کنارمرداب ارزوهای رنگی ام! درکلبه را باز کن و به سراغ

بغض خیس پنجره برو! حریر غمش را کنار بزن! مرا می یابی .

به دریا

شکوه بردم از شب دشت

 وز این عمری که تلخ تلخ بگذشت، به هر

موجی که می گفتم غم خویش؛ سری میزد به سنگ و باز می گشت

دوستت دارم کمتر از خدا و بیشتر از خودم چون به خدا ایمان دارم و به تو

احتیاج !!

شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد. بیدار باش من با سبدی پر از

بوسه می آیم و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت می کارم تا بدانی ای

خوبم دوستت دارم .

 

دفترم را باز می کنم  

      اولین صفحه حکایت از رفتنت است

به صفحات دیگر نگاه میکنم   

 تمام صفحات دفتر از نبودنت 

 از غم دوریت 

 از چشم انتظاریم 

  و از امید بازگشتنت پر کرده ام  

 

تنها یک برگ سفید باقی مانده

برگی را که برای آمدنت خالی گذاشتم ام

 

آره امسالم مثل هر سال چشم انتظارم

 

چشمهايم مدتهاست كه خيس مانده است

گريه‌های ديشب من

بغض امروزم

همه تقصير توست

با يك دروغ

بنيان مرا از هم پاشيدی

چه بی‌رحمانه مرا شكستی

گناهت بخشيدنی است

ولی دروغت هرگز

روزی خداوند بين ما قضاوت خواهد كرد

شايد در آن هنگام چشمهايت ببينند

كه ماهی‌های عاشق هيچگاه دروغ نمی‌گويند

و بفهمی كه من دوستت می‌داشتم

چيزی كه هيچگاه باور نكردی

و برای تو دوست داشتن چيزی جز تظاهر نبود

می‌گريم برای خودم

برای سادگی و حماقتم

كاش در خوابی آرام

روح شكسته‌ام از اين جسم رها می‌شد.

من نشانی از تو ندارم اما

 نشانی ام را برای تو می نویسم:

 درعصرهای انتظار

به حوالی بی کسی قدم بگذار!

 خیابان غربت را پیدا کن و

 وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو!

 کلبه ی غریبی ام را پیدا کن،

 کناربیدمجنون خزان زده و

 کنارمرداب ارزوهای رنگی ام!

 درکلبه را باز کن و

 به سراغ بغض خیس پنجره برو!

 حریر غمش را کنار بزن!

 مرا خواهی دید

 بابغضی کویری که غرق عصاره ی

 انتظار پشت دیوار غم هایم نشسته ام

از وقتی تنها شدم معنی خیلی از حرفها رو فهمیدم

 

درد دوری ، حسرت دیدار ، جدایی ، فاصله ، غم وغصه

 

کاش همه اینها معنی دیگه ای داشتن

 

ولی دلتنگی وتنهایی منو با همه اینها آشنا کرد

 

شبها با حسرت دیدار تو خوابیدم

 

همه رویاهای شبهامو با غم دوری تو به صبح رسوندم

 

و بالاخره با تنهایی از خواب بیدار شدم.

 

از تنهایی با همه دوست شدم

 

با فاصله ها و جدایی ها و حسرت ها زندگی کردم

 

اما تنها کسی که به من وفادار موند و تنهام نذاشت،

 

 تنها یار تنهاییم ، تنهایی بود

 

*******************

راز شگفت انگیز شادی ! ...

راز شگفت انگیز شادی ! ...

روزی دختر جوانی در چمنزاری قدم می‌زد و پروانه‌ای را لابه‌لای بوته‌ی خاری گرفتار دید.

او با دقت زیاد پروانه را رها كرد و پروانه پرواز كرد

 و سپس بازگشت و تبدیل به یك پری زیبا شد

و به دختر گفت: به خاطر مهربانیت هر آرزویی كه داشته باشی برآورده خواهم كرد.

دخترك لحظاتی فكر كرد و گفت: می‌خواهم شاد باشم.

پری سرش را جلو آورد و در گوش دختر چیزی گفت و بعد ناپدید شد.

موقعی كه دختر بزرگ شد در آن سرزمین كسی شادتر از او وجود نداشت.

هرگاه كسی از او درباره‌ی راز شادی‌اش سؤال می‌پرسید،

 لبخند می‌زد و می‌گفت: من فقط به حرف پری خوب و مهربان گوش كردم.

موقعی كه پیر شد همسایه‌ها می‌ترسیدند او بمیرد

و با مرگش راز شگفت‌انگیز شادی نیز با او دفن شود.

آن‌ها به او التماس می‌كردند: تو را به خدا به ما بگو پری به تو چه گفت.

 به نظر شما پری به دختر چه گفته بود؟

پیرزن دوست‌داشتنی فقط لبخند زد و گفت:

او به من گفت: اصلاً مهم نیست آدم‌ها كه باشند

و چقدر سعادتمند به نظر برسند، آن‌ها هر كه باشند به من نیاز دارند!

واقعیت وجود انسان چیزی فراتر از تصورات ذهن بشر است.

زمانی‌كه خداوند انسان را خلق می‌كرد، به فكر تفریح یا سرگرمی خود نبود.

بلكه انسان را برای هدف بسیار بالایی خلق كرد.

ما با كم شمردن خود علاوه بر این‌كه خود را در غم و غصه فرو می‌بریم

حتی به خداوندی كه انسان را آفرید و او را بالاترین مخلوق خود نام‌گذاری كرد

 بی‌احترامی می‌كنیم، فقط كافیه تا ما هم به حرف پری گوش كنیم:

مهم نیست چه كسی هستی، كجا هستی، ثروت داری،

از نظر دیگران مهمی، مهم نیست اطرافیان شما چه كسانی باشند،

دكتر، مهندس، فقیر یا غنی فقط یك چیز مهم است: دیگران هر كه باشند به من نیاز دارند.

فقط اینگونه با ایمان داشتن به این‌كه خداوند ما را برای هدفی

معین و بزرگ آفریده شاید بتوانیم قدر نعمت بزرگ الهی (زندگی) را بدانیم

و این تنها راه رسیدن به آن هدف بزرگ است.

با امید به این‌كه همیشه شاد شاد شاد باشید.

         مرا به ساحل باران ببر...دلم تنگ است

               کسی حال منه دلخسته غمگین نمیداند...که من دریای پراشکم که طوفانی به دل دارم

      

اگر واقعا عاشقش باشی ، حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتان می شود .

 

اگر واقعا عاشقش باشی ، در کنار او که هستید ، احساس امنیت می کنید .

 

اگر واقعا عاشقش باشی ، حتی با شنیدن صدایش ، ضربان قلب خود را در سینه

 حس می کنید .

 

اگر واقعا عاشقش باشی ، زمانی که در کنارش راه می روید احساس غرور می کنید .

                                                    گاه مي انديشم،

                                      خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟

                                               آن زمان كه خبر مرگ مرا

                                           از كسي مي شنوي، روي تو را

                                                   كاشكي مي ديدم .

                                                 شانه بالا زدنت را،

                                                      - بي قید -

                                              و تكان دادن دستت كه،

                                                - مهم نيست زياد -

                                              و تكان دادن سر را كه،

                                                    - عجيب !

                                                  عاقبت مرد ؟؟

                                                    - افسوس !

                                               - كاشكي مي ديدم !

                                              من به خود مي گويم :

                                                چه كسي باور كرد

                                                  جنگل جان مرا

                                        آتشی از سوی تو خاكستر كرد ؟

اگر سزای عاشق

بودن تبعیدیست در تنهایی

به زندانبان بگویید که من این تبعید را می پذیرم

زیرا دوستی دارم که فقط , که فقط لبخندش به ارزانی تمام دنیاست

و آن تو هستی بهترینم.

حسرت نمی خورم

که چرا آنوقت که می توانستم

لب هایت را نبوسیدم , نه, حسرت از این می خورم

که چرا آنوقت به لب های زیبایت نفهماندم , هر کس ارزش بوسیدن ندارد.

درزمانی که وفا

قصه ی برف به تابستان است

و صداقت گلی نایافتنی است

به چه کس باید گفت با تو خوشبخت ترین انسانم.